Revista CERNA

Buscador

Formulario de busca

Patrimonio cultural e dinamización turística de Salcedo

Felipe Castro

CERNA Nº 67 - O lume: dono dun monte desleixado

Páx. 40-42

Cando pensamos no monte, nos seus recursos e, polo tanto, nas posibilidades de desenvolvemento que lle pode proporcionar aos seus propietarios, adoitamos centrarnos case exclusivamente naqueles que teñen que ver con aspectos vinculados ao carácter produtivo máis clásico e, deste xeito, cos recursos forestais (principalmente os derivados da madeira), pasando por alto moitas veces a posibilidade de aproveitar outros recursos que nos achegan un interese ambiental, social ou produtivo que deberíamos de ter en conta, como poden ser os recursos hidrolóxicos, enerxéticos, culturais, turísticos, etc. Precisamente ligado ao monte, dunha forma significativa, atopamos un amplo e diverso patrimonio cultural que, en moitos casos, indican xa de por si os diferentes usos que se lle deu e, polo tanto, os valores e recursos que contén ou contivo e que é capaz de xerar, entre outros posíbeis.

Bosques adultos, sostíbeis e produtores de cogomelos

Francisco Fernández de Ana Magán

CERNA Nº 67 - O lume: dono dun monte desleixado

A conservación dos bosques tamén pasa pola incorporación de novas plantas que sexan máis resistentes a determinadas patoloxías e que poidan multiplicar a súa produción ou incorporar novos froitos que incrementen o seu valor produtivo. A micorrización, como proceso fisiolóxico, é un traballo en equipo que ten por finalidade a axuda que se prestan mutuamente dous seres vivos, a planta e o fungo, nun medio que é o chan.

Orellos, Cuncos e Pantorras: Cogomelos de primavera

Cristovo Ruiz Leivas

CERNA Nº 67 - O lume: dono dun monte desleixado

Páx. 44

Estes cogomelos primaverais xa eran ben coñecidos nasribeiras do Sil, onde os escaldaban antes de preparalos e tiraban a primeira auga xa que se se consumen crúas ou pouco cociñadas son tóxicas.Un dito que confirma esta cultura micolóxica no oriente ourensán é: “Orellos, cuncos e pantorras, escaldas para que non morras”. Xa de antigo sabían que a primeira auga destes cogomelos se debía tirar. A Helvella spadicea, a Helvella sulcata e a Helvella crispa coñécense popularmente como “orellos”; a Sarcosphaera coronaria, como “cuncos”; e as Morchellas, como “pantorras”.

A casa das Insuas

Martiño Cabana e Óscar Rivas

CERNA Nº 67 - O lume: dono dun monte desleixado

Páx. 46-47

A Casa das Insuas é un edificio histórico, de grande tamaño e cun elevado potencial para a realización de actividades de educación ambiental. A Casa das Insuas nace coa vocación de crear un t ecido asociativo e acadar a colaboración estreita entre un grupo de entidades naturalistas galegas. Deste modo, aínda que a xestión é levada a cabo pola Asociación Galega de Custodia do Territorio, outras asociacións tamén colaboran nesta tarefa mediante a organización dun elevado número de eventos. Á marxe da asociación, a Casa das Insuas ten unha ampla presenza na rede. Conta cun blog propio (www.casadasinsuas.org) onde se informa do seu programa de actividades e as novidades relacionadas con este Centro de Estudo e Conservación da Natureza, e, máis recentemente, tamén se habilitou un espazo en Facebook con información puntual das súas actividades.

A folla que voa

Xose Salvadores

CERNA Nº 67 - O lume: dono dun monte desleixado

Páx. 48

A limoeira é a bolboreta Gonepterix rhamni coñecida pola súa cor, que tan ben define o seu nome común. Os dous xéneros son averdugados, sendo o macho o que realmente é de cor amarela-limón, mentres que a femia é moito máis clariña, tirando a brancoverdosa. A época de voo vai desde mediados do verán até a primavera seguinte, é dicir, no inverno xa que os líquidos corporais, mestura de auga, sales e proteínas, anticonxelantes naturais, permítenlle resistir o frío sen especial protección.

Herba de San Xoán (Hipericum perforatum)

Marga Miguens

CERNA Nº 67 - O lume: dono dun monte desleixado

Páx. 49

O solsticio de verán, data máxica para uns, é a época na que florece esta planta, período máis indicado ademais para recollela e convertela nun dos ingredientes da famosa auga d e San Xoán. É coñecida entón por case todo o mundo como herba de San Xoán. Esta é unha das plantas mais coñecidas dentro da mediciña tradicional, usandose para moitos males como o insomnio, problemas dixestivos ou renais ou nas feridas, utilizandose coma unha “mercromina” natural.

Revista CERNA
Travesa de Basquiños, nº 9 baixo. 15704 Santiago de Compostela
Tlf/Fax: 981 570 099 Email:cerna@adega.gal
Edición: Ronda Fontiñas, 180 Entrechán. 27002 Lugo
Tlf: 982 240 299 Email: cerna@adega.gal